29 Ocak 2018 Pazartesi

Bekar anne duyguları

İnsan evlenirken 9999999999999999999999999 kez düşünmeli.

Zira boşanırken de 9999999999999999999999999 kez düşünüyorsunuz ve hep çıkmaza giriyorsunuz.

Bir ailem olsun istedim. Çabalamaya, her şeyi daha iyi yapmaya hazırdım. Ve gerçekten sonsuz çabaladım. Bir yere kadar. Sonra tek taraflı çabalamak zor gelmeye başladı. Sonra değişmeye başladım. Önceliklerim değişti. Özellikle iki çocuk annesi olunca, özellikle her şeye yetemeyeceğimi anlayınca yetebileceklerimi seçmeye başladım. Ve seçimlerim eski eşimi mutlu edebilcek türden olmadı. Böyle başladık biz ayrılığa, böyle uzaklaştık. Ve öyle bir yere geldi ki artık o zor seçimi yapmanın zamanı geldi. Daha ertelesem daha zor olacaktı ve tüm çıkmazlara rağmen ayrılık kararını vermem gerektiğini biliyordum.

Zor olacaktı. Bir kere daha çok sıkıntı çekecektim. Maddi manevi her türlü problem üstüme gelecekti. Uzun yıllar geçecekti böyle. Hayat zor olacaktı. Ama istedim ki kızlarım benden daha bilinçli olsunlar. İstemedikleri bir hayatı yaşamak zorunda bırakılıyorlarsa o ilişkiden kurtulmayı bilsinler. Onlar o ortamın içinde büyümesinler istedim.

En zoru çocuklardan uzak kalmak oldu benim için. Siz hiç çocuklarınızı evlatlık verdiniz mi? Sizin çocuklarınızla alakalı kararları sizi ezip çiğneyerek alıyorsa başka birileri, o duyguyu çok net yaşıyorsunuz. Doğru mu düşünüyorum bilmiyorum, ancak velayetin bende olabilmesi için ekonomik özgürlüğümün olması gerektiğini anladım. Mahkeme velayeti size verse de pratikte başkalarının kararlarına istemeye istemeye uymak zorunda kalıyorsunuz. Ve bu çok ağır geliyor. Sanki evlatlık vermişsin gibi.

Onları kendim yetiştirebilmeyi isterdim, olmadı ve artık biliyorum ki bu hiç mümkün olmayacak. Ben çalışıp hep onlar için dik durmak zorunda olacağım. Sağlık olsun, sağlık olsun da çalışayım, akşamları elimden gelince ilgileneyim çocuklarımla. Onların iyi eğitim alması için çalışayım. Onları mutlu çocuklar ve sağlıklı yetişkinler olarak büyüteyim. Başka derdim yok.

Yine de her cumartesi içim sızlıyor, yanlarında olabilmeliydim diyorum. Her pazartesi yapacak birşey yok elindeki bu haydi dön okula başla çalışmaya diyorum. Bu hep böyle devam edecek, artık biliyorum.

Kızlarım büyüyecek, evlenmek, çocuk sahibi olmak zorunda değiller. Dik durduklarını, mutlu birer hayat kurduklarını görmek istiyorum. Bunları verebilecek miyim diye endişeleniyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder