8 Ocak 2018 Pazartesi

Bu kadar zor olacağını tahmin etmemiştim.

Bu kadar zor olacağını tahmin etmemiştim. Hayatımdaki her yeni dönüşüm gibi, bu da olabileceğini tahmin ettiğimden daha zor oldu. İlk evden ayrılışım, ne kadar istekli olsam da, belki henüz hazır olmadığımdan, çok ağır gelmişti. İlk kez yurt dışına çıkışım, sadece 3 ay deyip katlanmıştım. Doktora yapmak, tahminlerimin çok daha ötesinde zordu. Kimilerinin tereyağından kıl çeker gibi hallettiği bazı işleri ben hep acı çekerek öğrendim. Evlenmek, en çok istediğim şeydi, sonunda kendime ait bir yuvam, bir ailem olacaktı. Bu kadar acılı mı olmak zorundaydı? İlk kez çocuk sahibi olmak, bana kimse bu kadar alıngan olacağımı söylememişti, yapamadıklarım için duyacağım suçluluk duygusuna da hazır değildim, ben çocuk sahibi olmayı sadece uykusuz kalmak sanmıştım. Ve boşanmak... Az çok tahmin ediyordum, kendimi hazırlamaya çalıştım. Olmadı. Tüm o bekar anne bloglarını okudum da şimdiki kadar anlamlı gelmemiş bana ayrılmadan önce.
İstemediğim şeyleri yapmak zorunda olmak, aciz olmak, hayata sıfırdan değil eksilerden başlamak, boğazımda dönen düğümlerle yarım yamalak annelik yapmaya çalışmak, biten ilişkimi sorgulamak, bazı günler pişmanlık bazı günler acı duymak... Bunların ne demek olduğunu yaşamadan bilemezdim, ancak tahminlerim vardı, gerçeğe yakın ama tam uygun değil. Konuşabildiğim insanların da günden güne azaldığını görmek var bir de. Her geçen gün derdinden anladığını düşündüğün insanlardan bir tane daha eksiliyor. Şimdi 1-2 kişi var konuşabildiğim, yakında onlar da kalmayacak. Bir kişiden ayrılıyorsun ama tüm dünyaya yabancılaşıyorsun. Var mı benim gibileri, artık onlarla birlikte olmak istiyorum, onlarla dertleşmek...

Şimdi bir offf çeksem, biter mi tüm sıkıntılar, bir şeyler yoluna girmeye başlar mı? Keşke o kadar kolay olsa..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder