4 Ocak 2018 Perşembe

İlk adım

Ben de bekar anneliğe adım attım. Hem de çok zor bir dönemde. Kısa sürede bitsin isterdim. Olmadı.
Boşanmak için çok kötü bir zaman çok yanlış bir karar dedi bazı arkadaşlar. Zira eşim işsizdi son 1 yıldır ve ben de hala okuyorum. Okulu bitirmeden bir işe girmem mümkün değil.
Eşim işsiz kalınca annesi babası geldi çocuklara bakmaya. Herkes bilir ne demek olduğunu onlarla yaşamanın. Hiç huzurum olmadı. Ama asıl problemlerimiz onlar gelmeden önce de vardı.
İki kızımız var. 5 yıl evli kaldım. Şimdi ayrıldım. Pişman değilim. Ama çok zor. Gelirim yok yurtta kalıyorum kızları anneme bırakmak zorunda kaldım. Hafta sonları gidiyorum onları görmeye. Eşim ve ailesi düşman oldu bana. Çocukların velayetini nasıl alırız onun hesabını yapıyorlar. Bir iftira gelecek belki şimdi bilmiyorum. Çocukları almak için beni tehdit etmelerine rağmen şikayetçi olamadım sırf olaylar büyümesin diye ailem engel oldu. Çocukları da tehdit ederek alıp gördüler ailem izin verdi hakkıdır babasının dedi. Benim ise hala gönlüm razı değil. Bu tehditler nereye kadar devam edecek daha neleri yaptıracaklar istemeden bana diye endişeleniyorum. Şu anda ben de emin değilim neyin doğru olduğundan. Herşeye rağmen babasını görmesi mi öncelikli olmalı yoksa tehditlere boyun eğmemek mi? O kadar çok şeye boyun eğdim ki evliyken. O böyle biri biliyorum ama hala da hazmedemiyorum bazı şeyleri.


Çok bağlandım ona. Belki en başta çok yalnız olduğum için. O kadar yalnızdım ki iyi bir dost olacak bir eş bulmanın mümkün olmadığına inandırmıştım kendimi. Ama sevdim. Çok sevdim. Sonra bana biz sen sevdiğin için evlendik dedi. Peki ya sen,  o kadar sevmedin yani? Çok ağır geldi bu bana. İçimde kopan iplerden biriydi bu.
Bir diğeri ben kendi kafamda tarttım 100% haklıyım sen hala bu işin %50sini bana yıkmaya çalışıyorsun demesi.
Bir diğeri 5 yıldır zayıflayamadın benim gözüm dışarıda kalıyor göbeğin yüzünden tatmin olamıyorum demesi.
Biri aile danışmanlığını kabul etmemesi. (para için)
Biri yorgunluktan perişan olduğum halde benden hala hizmet beklemesi eve temizlik için yardımcı almayı kabul etmemesi. (para için)
Biri ameliyat olduğumda yüzüme bile bakmaması kızdığımda da bu davranışların şefkati iter demesi (pardon hangi şefkat hani şu hiç göstermediğin mi)
Biri hala çocuk istemesi ve korunmak istememesi ki ben onunla bir hamilelik bir lohusalık bir emzirme dönemi daha geçiremezdim. Hepsi burnumdan geldi artık çocuklarıma bile tahammülüm kalmamıştı. Ki ben çok severim çocukları ve kalabalık bir ailem olsun çok isterdim.


Gerçekten yanlış bir zaman belki. Ama doğru zamanı bekleyecek enerjim de kalmamıştı. Vefasız görünmek istemiyordum. Ama Allah biliyor kimin vefasız olduğunu. Artık dışarıdan nasıl göründüğünün önemi yok benim için.



Sadece çocuklarımla kuracağım güzel günlerin hayalini kuruyorum. Bir de maddi imkanlarım düzeldiği zaman öksüz yetim bir çocuğa kucak açmanın. Bir de güzel dostlukların.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder