8 Ocak 2018 Pazartesi

Zaman

Akan zaman insanın beklentileriyle uyuşmayınca can sıkıyor. O kadar çok yoruldum, o kadar çok tükendi ki ümitlerim. Sanki hayat hiç artılara geçmeyecek gibi. Sanki hep eksilerde devam edeceğim. Beklentilerim var, olmasına engel olamıyorum. Ve gerçekleşmediği için yaşadığım hayal kırıklıklarım. Tek yapmak istediğim kızlarımla yeni bir hayat kurmak. Hiçkimseyi istemiyorum kendi dünyamda. Belki bu beni yalnızlaştırıyor. Belki bu yalnızlık çok zarar verici. Yine de yapamıyorum.

Yaşadıklarımdan kurtulmamanın fiziksel bir yolu olsaydı kusmak olurdu. İçimdeki her şeyi kusmak ve rahatlamak istiyorum. Her geçen gün depresyon farklı bir açıdan hissettiriyor kendini. Tüm o sağlıksız düşüncelerden, baş etmek için kullandığım modlardan kurtulamıyorum. Belki bazen kurtulabiliyorum, ama tamamen değil. Bazen hayal kuruyorum, iyi geliyor. Sonra gerçekleştiremeyeceğimi düşünüp çöküyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder