19 Şubat 2018 Pazartesi

Dönüm noktasında yoga

2 yıl oldu yogaya başlayalı.
Evliyken hep ağlayasım gelirdi girdiğim zor pozlarda. Hep bırakmak isterdim kendimi. İlişkimizi düşünürdüm hep, içim acırdı, aklımdan çıkaramazdım.
Şimdi poza daha iyi odaklanabiliyorum. Daha uzun süre sopa, daha derin burgu, daha dikkatli kalça açma (çünkü ödem var), aşağı bakan köpekte daha iyi omurga uzatma... Bedenime karşı farkındalığım daha yüksek, neyi yapıp neyi yapamayacağımı daha iyi seçiyorum ve kendimi olduğum gibi kabul edebiliyorum. Ve en güzeli ağlayasım gelmiyor, bu ruhumun iyileşmeye başladığını gösteriyor bana.
Kendi ruh sağlığımı korumak istediğim için ayrılık kararı aldım, evet böyle de çok acı çekiyorum. Ama değecek en azından, inanıyorum...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder